ഒട്ടും നടക്കാൻ സാധിക്കാതിരുന്ന ഞാൻ, അമ്മച്ചി അമ്മയുടെ ശിക്ഷണത്തിൽ ഒരു വർഷത്തിനകം ‘നിലത്തെഴുത്ത്’ പൂർത്തിയാക്കി. ഒന്നാം ക്ലാസിൽ അമ്മ എന്നെ ആനപ്പാറ ഗവൺമെന്റ് എൽ.പി. സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുപോയി ചേർത്തു. ബെഞ്ചിൽനിന്ന് താഴെ വീഴാതിരിക്കാൻ തറയിൽ പായ വിരിച്ചാണ് എന്നെ ഇരുത്തിയിരുന്നത്.
വൈകുന്നേരം സ്കൂളിലെ പഠനം കഴിയുമ്പോൾ അമ്മ എന്നെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി അമ്മച്ചി അമ്മയുടെ അടുത്ത് ട്യൂഷന് ഇരുത്തും. പിന്നീട് ആറുമണിയാകുമ്പോൾ അമ്മ തിരികെ വന്ന് എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. ഭിന്നശേഷിക്കാർക്കായുള്ള നിയമങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത്, ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ നാലാം ക്ലാസ് വരെ എല്ലാവിധ പരിഗണനകളും നൽകി എന്നെ പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകർക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കും അമ്മച്ചി അമ്മയ്ക്കും ഞാൻ നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. നാലാം ക്ലാസിലെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാ അധ്യാപകർക്കും നാരങ്ങ നൽകിയാണ് ഞാൻ വിടപറഞ്ഞത്.
വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിടുമ്പോൾ എന്നെ ഒരുപാട് താലോലിക്കുകയും പലതവണ കൈകളിൽ എടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന സരസ എന്ന പേരുള്ള ഒരു ചേച്ചി സ്കൂളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ മരണപ്പെട്ടുപോയ വിവരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്. അവരുടെ മരണം എന്നെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നെ ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ നാലാം ക്ലാസ് വരെ പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകരും നിലത്തെഴുത്ത് പഠിപ്പിച്ച അമ്മച്ചി അമ്മയും ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. എങ്കിലും, അവരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രണാമം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ രണ്ടാമത്തെ കവിത ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
കവിതയുടെ പേര്
നടക്കാനാവാത്തൊരെൻ ബാല്യകാലത്ത്,
ഗുരുവായമ്മച്ചിതൻ ശിക്ഷണത്തിൽ,
അക്ഷരമുറ്റത്ത് വിരലുകൾ തൊട്ട ഞാൻ
‘നിലത്തെഴുത്തിൻ’ പ്രകാശം അറിഞ്ഞു.
ആനപ്പാറതൻ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ
അമ്മതൻ കൈകളിൽ ഞാൻ ചെന്നണഞ്ഞു.
വീണുപോകാതിരിക്കുവാൻ തറയിലാ-
പ്പായ വിരിച്ചവർ സ്നേഹം ചൊരിഞ്ഞു.
പകൽവെളിച്ചം മാഞ്ഞുപോകുന്ന നേരത്ത്
അമ്മതൻ തോളിലേറി ഞാൻ വീണ്ടും,
അമ്മച്ചിയമ്മതൻ സന്നിധിയിലെത്തി
അറിവിൻ തണലിൽ അമർന്നിരുന്നു.
നിയമങ്ങളില്ലാത്ത കാലത്തുമെന്നിൽ
കരുതൽ പകർന്നു നൽകിയവർ,
നാലാം ക്ലാസിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ
നാരങ്ങ മധുരം നൽകി ഞാൻ വന്ദിച്ചു.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ എന്നെ താലോലിച്ച
സരസച്ചേച്ചിതൻ ഓർമ്മകൾ മായില്ല.
എന്നോ പിരിഞ്ഞുപോയെന്നറിഞ്ഞ നേരം
ഉള്ളിലൊരശ്രുകണം പൊഴിഞ്ഞു.
അക്ഷരം തന്നൊരെൻ അദ്ധ്യാപകർക്കും
അമ്മച്ചിയമ്മയ്ക്കും പ്രണാമമേകി,
ഓർമ്മതൻ പൂക്കൾ പാതി വഴിയിൽ വിതറി
കവിതയായി ഞാൻ വരികൾ കുറിക്കട്ടെ
